محتشم — شعر آیینی و عرفانی؛ ساده و خوانا · mohtasham-poetry.com
مجمع الاسرار
عبدالرحیم حائری
۶۲ شعر
- شمارهٔ ۱بسم الله الرحمن الرحیم و به نستعیناول دفتر سپاس حضرت دادار را
- شمارهٔ ۲نَعت رسول (ص)ساقیا باز از کَرَم برخیز و پرکن جام را
- شمارهٔ ۳قصائد و غزلیاتنه عاشق است که فارغ بود ز سوی طَلب
- شمارهٔ ۴شعر دومدل از غم یار، بی قرار است
- شمارهٔ ۵شعر سوممرا در کعبهٔ دل، کوی آن دل آرام است
- شمارهٔ ۶شعر چهارمصبا به لطف بگو از دو زلف یار، حدیث
- شمارهٔ ۷شعر پنجمتا مُسَّلم در وجودم عشق را شد تخت و تاج
- شمارهٔ ۸شعر ششمخاصّان خدا اسیر دام دگرند
- شمارهٔ ۹شعرهفتمدل اسیر خطت ای تَرک پسر باید کرد
- شمارهٔ ۱۰شعر هشتمبویِ جانان یافت جان، از نَکهَتِ صبح وصال
- شمارهٔ ۱۱شعر نهممعشوق اگر به عاشق مسکین جفا کند
- شمارهٔ ۱۲شعر دهمدست طلب ز دامن مردان ره مگیر
- شمارهٔ ۱۳شعر یازدهمای حُسن تو را دیدهٔ ما گشته پدیدار
- شمارهٔ ۱۴شعر دوازدهمدر برِ یاری و به خود مشغولی
- شمارهٔ ۱۵شعر سیزدهمجان به لب آمده عمریست بکار دل خویش
- شمارهٔ ۱۶شعر چهاردهمهزار شُکر خدا را که دست تو نرسید
- شمارهٔ ۱۷شعر پانزدهمازعَدم آمده را راحله و زاد عدم
- شمارهٔ ۱۸شعر شانزدهمبسی اندیشه‌ها بر صفحهٔ خاطر، رقم کردم
- شمارهٔ ۱۹شعر هفدهمتا آنکه پریشانِ خیالِ تو شُدستم
- شمارهٔ ۲۰شعر هیجدهمتا به دامِ غمِ عشق تو گرفتار شدم
- شمارهٔ ۲۱شعر نوزدهمتا عَزم کوی آن بُت طَنّاز کرده‌ایم
- شمارهٔ ۲۲شعر بیستمتَرک سر گفتم و پا در ره جانانه زدم
- شمارهٔ ۲۳شعر بیست و یکمدو اسبه پیک اجل می‌کشاندت به عدم
- شمارهٔ ۲۴شعر بیست و دوّمما شیشهٔ نام و ننگ برسنگ زدیم
- شمارهٔ ۲۵شعر بیست و سوّمما سر به رضای دوست دادیم
- شمارهٔ ۲۶شعر بیست و چهارمسر به پیش تیغ تو ما ای صَنم بنهاده‌ایم
- شمارهٔ ۲۷شعر بیست و پنجمدین و دنیا بباد، یعنی من
- شمارهٔ ۲۸شعر بیست و ششمای نالهٔ افکار من، با هِجر او مَربوق شو
- شمارهٔ ۲۹شعر بیست و هفتمای که از ناز به ما هیچ نگاهی نکنی
- شمارهٔ ۳۰شعر بیست هشتمتا تو دو زلف را چنین، پیچش و تاب می‌دهی
- شمارهٔ ۳۱شعر بیست و نهمیا رب از رحمت نظر فرما به سوی حائری
- شمارهٔ ۳۲رباعیّاتآن گنج نهان خواست نماید شانرا
- شمارهٔ ۳۳رباعی دومای بی خبر از خویش، خبر نیست ترا
- شمارهٔ ۳۴رباعی سومگر راهروئی براستی این، راه است
- شمارهٔ ۳۵رباعی چهارمیا رب همه عمرم به خطا گر بگذشت
- شمارهٔ ۳۶رباعی پنجمبُستانِ شباب و عمرم بی بر گردید
- شمارهٔ ۳۷رباعی ششمدر بستر وصلِ یار، باید آسود
- شمارهٔ ۳۸رباعی هفتمنیم رخِ خود، یار پریچهره نمود
- شمارهٔ ۳۹رباعی هشتمای دل به درست بودن خویش، مکوش
- شمارهٔ ۴۰رباعی نهمگر مست شدی ناله کن، امّا مَخروش
- شمارهٔ ۴۱رباعی دهماز هستیِ خویش بی تو من بیزارم
- شمارهٔ ۴۲رباعی یازدهمبا مِهر توتا مُهرهٔ دل باخته‌ام
- شمارهٔ ۴۳رباعی دوازدهمگر دست دهد، رو به کنارش بنشین
- شمارهٔ ۴۴رباعی سیزدهمبا او اگرت سِرّ است وعهدِ یاری
- شمارهٔ ۴۵رباعی چهاردهمتا آنکه تو از هستی خود با خبری
- شمارهٔ ۴۶رباعی پانزدهمبطاعت کوش اگر خواهی در توحید بگشائی
- شمارهٔ ۴۷فردیّات۱- پشت پا بر دنیی وعُقبی زدن سهل است، سهل
- شمارهٔ ۴۸فی المُفترقّاتدل از غم مِحنت زمانه
- شمارهٔ ۴۹پیغامرمزیا از مددِ طالع فرخندهٔ تو
- شمارهٔ ۵۰در تعیین طالع وقتشمس در هر خانه‌ای شد از بروج
- شمارهٔ ۵۱تاریخ وفات والدی المبرور، الحاج شیخ عبدالحسین قُدّس سِرُّهعَبدُالحُسَینِ الحَبرُ هَیَّنَالَهُ
- شمارهٔ ۵۲مثنوی (معراج نامه)دوش پیری، زِیت فکر افروز شد
- شمارهٔ ۵۳فراق نامهدلم چون شد به دام تو گرفتار
- شمارهٔ ۵۴قَاعِدَةٌ حَائِرِیَّةٌ فِی جَفرِ الجَامِعِپس از حمد یزدان و نَعت رسول (ص)
- شمارهٔ ۵۵مقدمه (بر علوم جفر)تمام عوالم ز بالا و پست
- شمارهٔ ۵۶مقصود (بر علوم جفر)فلک چون اساس و نظیره زمین
- شمارهٔ ۵۷انجام کلام و اِعتذار از کِراماین طفل پریش گویی من
- شمارهٔ ۵۸تاریخ وفات الوالد المَرحوم الحاج شیخ عبدالحسین (رَوَّح‌َاللّه ُروحَهُ الشَریف)عَبدُالحُسینِ الحِبرُ، یا طوبَی لَهُ
- شمارهٔ ۵۹احکام حجفَازَ مَنْ فِی ثَانِی الْأَیَّامِ إِذَا وَافَی الْغُرُوبَا
- شمارهٔ ۶۰بهارّیهمگو که بار گرانست بر طبیعت دین
- شمارهٔ ۶۱گلزار اسرار حائریبه نام آنکه دل را کرد گُلزار
- شمارهٔ ۶۲ادامه گلزار اسرار حائرینخست از فکر خویشم در تَحَیُّر