شمارهٔ ۵

شعر سوم

این دوبیت از غزلی به خاطر آمد بقیه آن فراموش شده است.

مرا در کعبهٔ دل، کوی آن دل آرام است

به مَأمَن دِگرم کی قرار و آرام است

هلاک حائری آخر چه خوش به دست تو شد

فدای عشق تو گردم که خوش سرانجام است