محتشم — شعر آیینی و عرفانی؛ ساده و خوانا · mohtasham-poetry.com
- شمارهٔ ۱در توسل به حضرت خاتم الانبیاء (ص)یا خاتم النبییّن، غمخوار عالمی تو
- شمارهٔ ۲داستان گاو و مسجدیکی از اهل ورع، گاوی را
- شمارهٔ ۳تاریخ تولّد میر ضیاء الدّینمولود عزیز، قرّهٔ العین کمال
- شمارهٔ ۴ماده تاریخاحرام روضه شیخ، بستیم و شد میّسر
- شمارهٔ ۵در عذرخواهی از اتفاق توارد در اشعاربه خدایی که از اشارت کن
- شمارهٔ ۶قطعه دربارهٔ صبر و شکیباییشب گذشته، فتادم به خاک کوچهٔ غم
- شمارهٔ ۷در وصف خود و انتقاد از بی هنرانازچهل سال فزون شد که به شیرین سخنی
- شمارهٔ ۸در وصف خود سروده استلایق مدح در زمانه چو نیست
- شمارهٔ ۹قطعه در نکوهش روزگار خویشروزگاریست، عقل می کوبد
- شمارهٔ ۱۰بثّ و شکویٰچون زادم از نتایج علوی به مهد خاک
- شمارهٔ ۱۱قطعه در شکایتخون در دلم ازکاوش ایام نمانده ست
- شمارهٔ ۱۲قطعه در شکوه از بختحزین، از جهان دژم، خاطرم
- شمارهٔ ۱۳قطعه در شکایت بعضی از مردم زمان خودقدر هر سفله، از تو گشت علم
- شمارهٔ ۱۴قطعه در صفت دنیاطلباندنیاطلبان سهیم خود را
- شمارهٔ ۱۵معنی لفظ حیاتای چرخ، باید از تو در تن عرصه کم زدن
- شمارهٔ ۱۶صحبت نامردمانافتاده ام به صحبت نامردمان حزین
- شمارهٔ ۱۷برای کسی که اشعار او را به سرقت برده استغزلی برده رندکی از من
- شمارهٔ ۱۸حال ابنای زمانحیرتی دارم حزین از حال ابنای زمان
- شمارهٔ ۱۹شرم از نارسایی مدحگشته ست صفحه، دامن دشت ختن حزین
- شمارهٔ ۲۰در وصف قلم پرتوان خود سروده استریزد شکرین نکته حزین از نی کلکم
- شمارهٔ ۲۱و نیز در وصف خامهٔ خویشلوحش الله خامه ام که به صدق
- شمارهٔ ۲۲در وصف خامهٔ خودخامهٔ مشکین من، تا شده معنی طراز
- شمارهٔ ۲۳در وصف شمشیربه کف تیغ من اژدها پیکری ست
- شمارهٔ ۲۴در پاسخ نامهٔ مشتاقانهٔ شاه طهماسب ثانی که او را به همراهی خود دعوت کرده بودای صاحبی که از اثر رنگ و بوی تو
- شمارهٔ ۲۵این قطعه را از هند به عالم بزرگ امیر صدرالدین محمد رضوی قمی نوشته و به نجف اشرف فرستاده استحزین، از تقاضای همّت برآنم
- شمارهٔ ۲۶به بعضی از یاران خود نوشته استای تو نور نظر، ز دیدهٔ ما
- شمارهٔ ۲۷این قطعه را در داوری میان شعر جمال الدّین عبدالرّزاق اصفهانی و پسرش کمال الدین اسماعیل به میرزاابوطالب شولستانی نوشتهدوش از بَرِ یاری که دلم شیفتهٔ اوست
- شمارهٔ ۲۸در رثای پدر علامه اش طاب ثراهسپهر از مرگت ای صاف حقیقت، بی صفا گشته
- شمارهٔ ۲۹در تاریخ فوت اسوهٔ عارفان میر محمّد تقی رضوی خراسانیتا ز عالم فانی، عارف زمان رفته
- شمارهٔ ۳۰در تاریخ فوت فاضل بزرگ، شیخ عبدالله گیلانی(رحمهٔ الله علیه)افسوس که صاحبدل دانا ز جهان رفت
- شمارهٔ ۳۱اندرزعاقلی، رنجه شد از طعن عدو
- شمارهٔ ۳۲در حکمتنمود این سوال از فلاطون یکی
- شمارهٔ ۳۳آزادی دو عالمای دل، به قدر خواهش، در چشم خلق خواری
- شمارهٔ ۳۴و نیز در اندرزهر روز کز سرور تو ای شاه بگذرد
- شمارهٔ ۳۵فقیر جاهلدر غمکدهٔ جهان ندیدم
- شمارهٔ ۳۶خطاب به امیری نادانچارپایی شنیده ام مرده است
- شمارهٔ ۳۷دربارهٔ برخی از مردمگفت یاری، حزین بی دل را
- شمارهٔ ۳۸غیر آزادگانغیر آزاده خاطری که بود
- شمارهٔ ۳۹اژدهاایّام، گرسنه اژدهایی ست
- شمارهٔ ۴۰مطایبهپرسید دوش ساده دلی از من این سخن
- شمارهٔ ۴۱و نیز در مطایبهای فلانی، شگفت نیست مرا
- شمارهٔ ۴۲در ذمّ بعضی از اصحاب غرورای صاحبی که مایهٔ تفریح عالمی
- شمارهٔ ۴۳در مذمّت گرمادر جهنمکده هند که از تاب هوا
- شمارهٔ ۴۴تضمین از سعدیبود بر محملم، دل چون درایی
- شمارهٔ ۴۵قطعهای مژه و غمزه ات، صفدر صاحب قران
- شمارهٔ ۴۶قطعهآتش زده ایم اختران را
- شمارهٔ ۴۷قطعهدوش دلم چون کشید خنجر آه از قراب
- شمارهٔ ۴۸صحبت ناجنسدارم آزرده دلی، تنگ تر از دیدهٔ میم
- شمارهٔ ۴۹در تفاخر ۱شاعر و شعر شناسان، قلمم را به زبان
- شمارهٔ ۵۰قطعهدر همه عمر، بر صحیفهٔ دهر
- شمارهٔ ۵۱تغزّلبحری ست محیط غم که در خون
- شمارهٔ ۵۲تاریخ بنای مسجدی که در بنارس متصل به مقبرهٔ حزین استجبهه بر خاک نه درین مسجد
- شمارهٔ ۵۳در تاریخ فوت پدر دانشمند خود گفته استعلامهٔ دهر، والد والا شان
- شمارهٔ ۵۴در تاریخ فوت عالمی عبدالله نام۳نور دل و دیده، مجلس آرای زمان
- شمارهٔ ۵۵به یکی از بزرگان نوشته استای که دارد لوای اقبالت
- شمارهٔ ۵۶در تاریخ تدوین چهارمین دیوان خود فرموده استهزار و یکصد و پنجاه و پنج هجری بود