هاتف اصفهانی

شاعر دوران افشاریه و زندیه. در نیمهٔ اول قرن دوازدهم در اصفهان زاده شد و اصلش از اردوباد آذربایجان بود. طب و حکمت آموخت و با آذر بیگدلی، صباحی بیدگلی و رفیق اصفهانی، که همه از شاگردان مشتاق اصفهانی بودند، همنشین بود. در ۱۱۹۸ قمری درگذشت و در قم به خاک سپرده شد. ترجیع‌بند او در وحدت وجود («که یکی هست و هیچ نیست جز او») از شناخته‌شده‌ترین شعرهای عرفانی فارسی است. سال تولدش معلوم نیست و قرن او از روی سال وفات تعیین شده است.