شمارهٔ ۷۱

منم امروز که در صنعت عشق استادم

آه جانکاه مرا تیشه و من فرهادم

بعث نیست در این دیر کهن فریادم

فاش میگویم و ازگفتهٔ خود دلشادم

چون کشم رخت از ایندهکده یست رواق

پا نهم بر سر این نه فلک زرین طاق

بر سر سدرهٔ طولی فکنم طرح وثاق

طایر گلشن قدسم چه دهم شرح فراق

در ازل مسکن و مألوف نه اینجایم بود

گلشن قدس و لب ماء معین جایم بود

پایهٔ چرخ برین پست ترین جایم بود

من ملک بودم و فردوس برین جایم بود

چو بدین دیر بر افتادم از آن بزه سرور

خیره شد چشم دلم از اثر شعلهٔ طور

بسر افکنده مرا آرزوی وصل تو شور

سایه طوبی و دل جوئی حور و لب جوی

واعظ افسانهٔ بیهوده مخوان با من زار

که من شیفته را پند نیاید در کار

دل سودا زده چون برکنم از مهر نگار

نیست بر لوح دلم جز الف قامت یار