شمارهٔ ۱۹۲

دل از وحشت سرای عالم غدّار می گیرد

که مست آسوده حال و محسب هشیار می گیرد

دماغ افسرد از آن گلشن،که بر روی هوسناکان

قضا در می گشاید، رخنهٔ دیوار می گیرد