شمارهٔ ۳۱

لِمَ یا قَوْمُ تُرِیدُونَ بَغْیًا وَفَسَادًا؟

لِمَ تَسْعَوْنَ لِقَتْلِی بِلَجَاجٍ وَعِنَادٍ؟

لَیْسَ وَاللَّهِ سِوَانَا خَلَفٌ بَعْدَ نَبِیٍّ

فَرَضَ اللَّهُ عَلَی طَاعَتَنَا کُلَّ عِبَادِ

رَبُّنَا قَدْ عَرَّفَ اللَّهُ بِنَا کُلَّ الْبَرِیَّةِ

وَلَقَدْ طَهَّرَنَا اللَّهُ بِطُهْرٍ أَبَدِیَّةِ

شَرَفُ الظَّاهِرِ وَالْبَاطِنِ فِینَا أَزَلِیَّةٌ

جَدُّنَا أَشْرَفُ مِنْ کُلِّ شَرِیفٍ وَ جَوَادِ

چیست تقصیرِ من ای قوم که الیوم جهانی

شده آماده به قتلم همه با تیغ و سنانی؟

در شما نیست ز اسلام نه نامی نه نشانی

أنا ظمآنُ و قد اَخرسَ نطقی و لسانی

اَنعمَ اللهُ علینا برسولٍ مدنیّ

هو جدّی، و أبی، واسطةُ الکونِ علیّ

مَنْ لَهُ أُمٌّ کَأُمِّی وَهِیَ بِنْتُ نَبِیٍّ

هٰذَا الْفَخْرُ کَفَانِی فِی الصَّلَاحِ وَالرَّشَادِ

گاه گفتی شهِ دین در برِ صدیقهٔ صغریٰ

زینبِ خون‌شده‌دل، دخترِ نیک‌اخترِ زهرا:

«اِصبری أختی علیٰ ما وَقَعَ الدّهرُ علینا»

لیسَ فی ساحةِ اَلکونِ ثباتٌ و مهاد

عجبا وا عجبا! امتِ گمراه که یکسر

چشم پوشید ز حقِ نمکِ آلِ پیمبر

همه در ریختنِ خونِ منِ بی‌کس و یاور

شده آماده و بگرفته به کف نیزه و خنجر

گاه می‌زد شرر اندر جگرِ «صامتِ» دل‌خون

به تسلایِ یتیمانِ دل‌افسردهٔ محزون:

«یا سکینة و رقیّة لِفراقی لِمَ تَبْکون؟

حسبیَ الله کَفانا و هو خیرُ عماد»