شمارهٔ ۱

بیا به بزم حسینی و بشنو از عشاق

بگوش هوش نوای حجاز و شور عراق

بکن مشاهدهٔ شاهدان شهد سخن

بنموش می ز کف ساقیان سیمین ساق

بیاد مولد سبط دوم امام سوم

فتاده غلغله از شش جهت ز سبع طباق

فلک ز ثابت و سیار از برای نثار

نهد لئالی منثوره را علی الاطباق

بر اوج چرخ مناطق به تهنیت ناطق

بود معاینه جوزا غلام بسته نطاق

سرود زهره به تبریک حضرت زهرا

چنان بنغمه که شد مشتری ز طاقت طاق

خطیب عالم ابداع داد داد سماع

که لا یزال برقص است این بلند رواق

عطارد از پی انشاء تهنیت، رمزی

نگاشت بر صفحات صحائف آفاق

ز ذوق بادهٔ وحدت بشکر این نعمت

تمام عالمیان را چه شکر است مذاق

نمود طالع اسعد بطلعت میمون

چه نور لم یزل از مشرق ازل اشراق

زدند کوس بشارت ز ملک تا ملکوت

بیمن حضرت شاهنشهٔ علی الاطلاق

سلیل عقل نخستین دلیل اهل یقین

دوم خلیفهٔ جد و پدر باستحقاق

ز وحدت احدیت وجود او مشتق

جمال مبدء کل را بمنتهی مشتاق

لطیفهٔ دل والای معرفت زایش

صحیفهٔ کرم است و مکارم اخلاق

رموز نسخهٔ وحدت ز ذات او مفهوم

نکات مصحف آیات را بود مصداق

جمال شاهد بزم دنی و او أدنی

فروغ شمع حقیقت مقام استغراق

بهمت نبوی شاهباز گاه عروج

بصولت علوی یکه تاز گاه سیاق

قضا ز منشی دیوان او گرفته قلم

قدر ز طفل دبستان او برد اوراق

مدار ملک حقیقت مدیر فُلک فلک

محیط عشق و محبت مشوق الاشواق

ملیک مملکت بردباری و تسلیم

ولی عهد و وفا در قلمرو میثاق

بچهره فالق صبح هدایت ازلی

به تیغ تیز رؤس ضلال را فلاق

ز تیغ سر فکنش کل باطل زاهق

حق از بیان حقایق نشان او احقاق

ز فیض رحمت او زنده قابض الارواح

بخوان نعمت او بنده قاسم الارزاق

ملایک از سر حیرت شواخص الابصار

ملوک بر در دولت نوا کس الاعناق

نیافت بر در او رفرف خیال مجال

براق عقل چه دیوانه در عقال و وثاق

شها بطور تو خر الکلیم مغشیاً

بیک تجلی، و از یک عنایت تو أفاق

تجلی تو در آئینهٔ وجود نمود

هزار نقش مخالف بچشم اهل وفاق

گل حدیقهٔ معنی نه وصف صووت تست

نه نعت غره غرا است قره الاحداق

ظهور غیب مصون سر مطلق مکنون

بود ز وصف برون و البیان لیس یطاق

مرا چه نیست به نیل معانی تو رهی

سخن درست نباشد بدین طریق و سیاق

همین بس است که خون ترا خداست بها

از آنکه بهر عروس شهادت است صداق

جمال یار تو را بود کعبهٔ مقصود

منای عشق تو میدان جنگ اهل شقاق

مقام قدس تو و خیل بندگان رهت

بطون او دیه بود و ظهور خیل عتاق

ز اهلبیت تو بود الوداع بانگ سماع

شب وصال تو با دوست، بود روز فراق

بر اوج نیزه عروج تو از حضیض زمین

سیر تو سر پیمبر، سنان نیزه یراق