شمارهٔ ۱

ز دلیلی حسن قدم در بزم حدوث قدم

یا سینهٔ سینا زد از سر انا الله دم

یا شاهد هستی شد در جلوه ز غیب حرم

یا از افق عصمت رخشان شده بدر أتم

یا گوهر دُرج شرف تابیده ز بحر کرم

روئیده گل خود رو از آب و گل آدم

وز لالهٔ گلشن جان گیتی شده باغ ارم

یا صبح ازل طالع از ناصیهٔ خاتم

یا کلک عنایت کرد طغرای وجود، رقم

آنصنع بدیع که شد ز آرایش لوح و قلم

یا زهره زهرا زد برقبهٔ عرش، علم

بانوی ملک حشمت خاتون ملوک خدم

ناموس جمال ازل طاوس ریاض قدم

کاندر حرم لاهوت جز او نبود محرم

ام الخلفا که بود پیوسته پناه امم

هم قبلهٔ اهل دعاهم کعبهٔ اهل همم

مشکوٰة نبوت را مصباح منیر ظلم

انوار ولایت را چرخ فلک اعظم

افلاک امامت را او محور مستحکم

اسرار حقایق را سرچشمه و بحر خضم

هم معدن صدق و صفا هم گنج علوم و حکم

انسیهٔ حوراء اونی آسیه و مریم

صدیقهٔ کبری او، او سیدهٔ عالم

در ستر و عفاف و حیا با سر قدم توأم

در عزم و مشیت او حکم ازلی مدغم

فرمان قضا و قدر در محکمه اش محکم

از قلزم جودش چه این هر دو جهان یک نم

جز دست وجودش کو غارتگر ملک عدم؟

یک شمه بهشت برین ز انگلشن حسن شیم

عقلست عقال درش نفس از نفسش همدم

رونق بطبیعت داد آن عنصر جود و کرم

هر ذره ای ز پرتو او شد درهٔ افسر جم

هرچه نبود زان بیش در وصف جمالش کم

در نعت کمالاتش هر ناطقه‌ای ابکم

تا کی دل مفتقرت نالان به کمند غم؟

این سینهٔ غمزده را لطفی کن و کن خرم